Allah Teâlâ yüce kitabın iman edenlerin kalbine bir şifa olarak indirmiştir (lsrâ 17/82). Kur’ân-ı Hakim, öyle yüksek ilim, hikmet, edep ve ölçüler içerir ki onları içine sindiren her kalp şifa ve safa bulur. Onu inkâr veya ihmal edenlerin ise kalbi kurur. Kalbi kuruyan insan manen ölür, bu durumda âlem için onun yokluğu varlığından daha hayrılı olur.
Kur’ân-ı Kerîm, hadiste belirtildiği gibi, bir ucu Rabbimiz’de, bir ucu bizde olan, kendisine yapışanı Allah’a ulaştıran, iman ve amel edene dünyada şeref, ahirette saadet temin eden nurlu, kutlu, tatlı bir kitaptır (lsrâ 17/9).
Kur’ân-ı Kerîm, kendisini inkâr ve ihmal eden için ise bir hasret ve pişmanlıktır (lsrâ 17/10; Hâkka 69/50).
Şirkin sebebi, temelde eşyadaki gizli kabiliyetler ve insandaki gaflettir. Gerçekten dünya ve içindekiler insan için süslenmiştir. Bu süs insanın gözünü büyülemiş, gönlünü çekmiş; aklını sarhoş, beynini devamlı meşgul etmiştir. Bunun tek sebebi imtihandır. Bu imtihanla, Yüce Allah’a kul olanlar ile dünyaya kölelik yapanlar ortaya çıkacaktır.
Vahyin nuruna ve peygamberin yoluna tabi olmayan insanlar, akıllarına uyup huzuru eşyada aramış, ondaki cilveye bağlanmış, bu bağlılık ileri bir safhada putçuluk halini almıştır. Bu çok gizli bir imtihandır. Öyle ki, eşyadaki dış güzelliğe aldanan insan, mülkü malikten çok sevmiştir. Kul ile ma’budu ayıramayan akıl, şaşkınlığından serabı su zannetmiştir.
‘Baksanıza! Allah yerde ve gökte olan nice varlıkları sizin emrinize verdi. Üzerinize gizli ve açık (zahiri ve batıni) nimetlerini akıttı. Hal böyle iken, insanlardan bir kısmı -elinde gerçek bir ilmi, doğru bir görüşü ve hakkı gösteren bir kitabı yokken- kalkar, Allah hakkında mücadele eder, boşuna tartışmalara girer.’ (Lokman/20) ayeti, insanoğlunun fıtratını ve tuhaf tutumunu en güzel şekilde ortaya koyuyor. Bu insanlara: “Gelin sizi yaratan Allah’a kulluk edin. O’nun indirdiği kitaplara ve gönderdiği peygamberlere uyun” dendiği zaman: “Hayır biz canımızın istediği yoldan gideriz; nasıl arzu ediyorsak öyle yaparız” diye garip bir cevap verirler. Cenab-ı Hakk soruyor: “Peki, gittiğiniz yolun başında şeytan oturuyor ve sizi alevli bir azaba çağırıyorsa, hâlâ ona mı uyacaksınız?” (Lokman/21)
Şirki, “kâinatta işlenen en büyük zulümdür” (Lokman/13) diye târif ediyor Yüce Allah ve bu zulmün tehlikelerine şöyle dikkat çekiyor:
“Şirk, terkedilmeyince affedilmeyen tek günahtır.”
“Şirke giren, koyu bir sapıklığa düşer.” (Nisâ/116)
“Şirk, sahibini Cehennem’e çeker.” (En’am/72)
“Şirk, hayır amelleri yakar, yok eder.” (En’am/88)
Tevhid ve Rahmet Peygamberimize (A.S.) kulak verelim:
“Kim Allah’a hiç bir şeyi şirk koşmadan ölürse Cennet’e girer. Kim de Allah’a herhangi bir şeyi ortak koşarak ölürse, ateşe girer.” (Müslim, Ahmed)
“Size en büyük günahları haber vereyim: Allah’a şirk koşmak, anne-baba hukukunu çiğnemek, yalan yere yemin etmektir.” (Buhârî, Müslim, Tirmizî, Ahmed)