Definden önce veya sonra ölüye ağlamak ittifakla câizdir. Ancak sesi yükseltmemek, çirkin sözler söylememek ve ağıt yakmamak gerekir.
Oğlu İbrahim vefat ettiği zaman Resülullah [sallallahu aleyhi vesellem] ağlamış ve gözlerinden yaşlar akmıştı. Bunu gören Abdurrahman [radıyallahu anlı],
– Yâ Resûlallah! Sizde mi ağlıyorsunuz! Halbuki siz ölenin ardından ağlamayı yasaklamamış mıydınız, dedi. Resûl-‘i Ekrem [sallallahu aleyhi vesellem] dedi ki:
Muâz b. Cebel’den [radıyallahu anh] gelen bir rivayette şöyle anlatmıştır: “Bir oğlum vardı ve ölmüştü. Resülullah [sallallahu aleyhi vesellem] bana bir mektup gönderdi; şöyle diyordu:
“Allah Resülü Muhammed’den [sallallahu aleyhi vesellem] Muâz b. Cebel’e Allah’ın selâmı üzerine olsun. Kendisinden başka hiçbir ilâhın bulunmadığı Allah’a hamdediyorum:
Allah [celle celâluhü] başına gelen bu musibetten ötürü mükâfatını artırsın. Sana sabrı ilham etsin. Bizi ve seni şükrüyle rızıklandırsın. Sonra bilmelisin ki bizim canlarımız, mallarımız, ailemiz,