La İlahe İllallah “Allah’tan başka ilah yoktur.” anlamına gelir. Bu cümlenin ifade ettiği mana İslam’ın temel ilkesini oluşturur. Hz. Peygamber (s.a.s.), “Kıyamet gününde benim şefaatim sayesinde en mutlu olacak insan, kalbinden içtenlikle, Lâ ilâhe illallah diyendir” (Buhârî, İlim, 33; Rikâk 51) buyurmuştur.
Dini Hikaye: AÇ GÖZLÜ BİR DİLENCİ, mübarek bir zattan ısrarla para istedi. O zatın o gün için ona verecek herhangi bir şeyi yoktu. Kemeri de, cebi de bomboştu. Halbuki, eğer parası olsaydı, onun yüzüne altın saçacak kadar cömert biriydi.
Allahü teâlâ, Âdem aleyhisselâmı yaratınca, belini kudretiyle mesh buyurduğu zemân, ondan iki avuç aldı. Birisini sağ tarafından, diğerini ise sol tarafından aldı. Her insanın zerresini birbirinden ayırdı. Âdem aleyhisselâm onlara bakdı ki, onların zerreler gibi olduğunu gördü. El-Vâkı’a sûresindeki bir âyet-i kerîmede meâlen, (İşte bu sağdakiler Cennet ehlinin amelini yapacaklarından, Cennetlik olanlardır. Bana bunların amellerinden bir fâide ve zarar yoktur. Bu soldakiler Cehennem ehlinin amelini yapacaklarından, Cehennemlik olanlardır. Bana bunlardan da bir fâide ve bir zarar yoktur) buyuruldu.
Cenazelerin tekfin ve teçhiz işlemlerinin önemini belirten Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir hadis-i şerifinde şöyle buyurmuştur.
“Kim (vefat etmiş bir mümin için) mezar kazarsa, Allah ona cennette bir köşk bina eder. Kim bir cenazeyi yıkarsa annesinden doğduğu günkü gibi tüm günahlarından arınır. Kim bir ölüyü kefenlerse Allah ona cennet elbiselerinden bir elbise giydirir. Kim yaşlı mahzun bir kimseye tâziyede (başsağlığı) bulunursa,
Ölen bir mümini, defnedilmeden önce son bir kez öpmek câizdir. Hz. Aişe [radıyallahu anhâ] demiştir ki: “Resülullah [sallallahu aleyhi vesellem] vefat etmiş olan Osman b. Maz‘ûn’un [radıyallahu anh] yanına girdi, yüzünü açtı, sonra onu öptü ve ağladı. Hatta ben göz yaşlarının yanağına akmakta olduğunu gördüm.” (Ebû Davud, Cenâiz, 36.)
Hz. Ebü Bekir de [radıyallahu anh], Peygamber Efendimiz vefat ettiğinde mübarek yüzünü öpmüştü. (İbn Mâce, Cenâiz, 7; Tirmîzî, Cenâiz, 14.)